كه شدت بيمارى تا چه اندازه است ، مثلا بيمارى سرد ، در كسى كه داراى مزاج گرم است بايد با داروى گرم قوى درمان شود و ما سواى اين حالت را بر آن قياس كن . بعد بايد توجه داشت كه بيمار مرد است يا زن ، چه بيمارى سرد در جنس مرد ، از سردى بيشترى سرچشمه گرفته . همچنين سن بيمار بايد بر پزشك معلوم باشد و مثلا بيمارى سرد در جوانها ناشى از سردى زيادترى است بعد بايد ديد كه عادت بيمار در مورد غذاها ، داروها و موادى كه در اثر اعتياد به كار مىبرد ( مثل اعتياد بافيون ) چيست تا بداند كه مثلا بر معتادين برودت و يبوست كارگر است و بيمارى گرم از او دور تر مىباشد مگر اينكه سببى قوى پيدا كرده باشد . همچنين بايد دانست كه از ترك عادت بيماريهاى زيادى پيدا مىشود كه در اين حالت بايد بيمار را به عادت سابق برگردانند و بهر گروه بايد همان غذاهاى معمول خودشان را تجويز نمايند . بعض بيماران ممكن است معتاد بيك بيمارى باشند و بنابراين اگر بيمارى با تب كم هذيان مىگويد نبايد تا هذيان گفت تشخيص سرسام در او داد . همچنين بعض بيماران حتى در بيماريهاى سبك ، عكس‌العملهاى شديدى از خود نشان مىدهند پس اغلب ممكن است كه بيمارى آنها سخت نباشد . شغل مريض نيز بايد دانسته شود . چه اغلب هريك از گروهها ، داراى مزاج و بيماريهاى خاص به خود هستند . ويژگيهاى خانه و محل زندگى بيماران نيز بايد معلوم باشد ، چه هر جائى مزاجى مخصوص به خود دارد . فصول مختلف سال نيز در وضع بيماريها مؤثر است ، و در هر فصلى خلطى بر بدن اشخاص چيره مىشود . كيفيت درمان نيز بايد دانسته شود ، مثلا درمان با داروى سرد مناسب با تابستان و دواى گرم مناسب با زمستان است يا مثلا در تابستان استعمال قىآور و مسهل روا نيست و همچنين در وقت شيوع و با